آیتالله سبحانی در مراسم آغاز سال تحصیلی حوزههای علمیه، بر ضرورت حفظ جایگاه دروس پایه و بهویژه فقه و اصول تأکید کردند. ایشان توسعه رشتههای تخصصی را در صورتی مطلوب دانستند که به آموزشهای اصلی حوزه علمیه خللی وارد نشود. ایشان همچنین بر کاهش تعطیلات آموزشی و ایجاد برنامهای منسجم برای استفاده حداکثری طلاب از فرصت تحصیل تأکید داشتند.
به گفته آیت الله جعفر سبحانی، یکی از مهمترین رسالتهای حوزه علمیه، تربیت عالمان و مبلغان دینی است؛ بهگونهای که طلاب پس از کسب دانش و مهارتهای لازم بتوانند به مناطق مختلف بازگردند و آموختههای خود را در اختیار جامعه قرار دهند. این رویکرد ریشه در آموزههای دینی دارد و در طول تاریخ، حوزههای علمیه بر همین اساس نقش مهمی در آموزش و گسترش معارف اسلامی ایفا کردهاند.
آیتالله سبحانی با اشاره به سابقه حدود یک قرن حوزه علمیه قم، تأسیس آن به دست مرحوم آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی را نقطهای مهم در تاریخ حوزه دانستند و اظهار کردند که این مرکز طی سالهای گذشته در تربیت علما، فضلا و مبلغان و گسترش معارف دینی در داخل و خارج از کشور نقش مؤثری داشته است. ایشان انقلاب اسلامی را نیز از جمله برکات این جریان علمی و دینی عنوان کردند.
تأکید بر اولویت آموزش
آیت الله سبحانی خواستار آن شدند که برنامههای فرهنگی، تبلیغی و مناسبتی به گونهای تنظیم شود که روند تحصیل طلاب دچار وقفه نشود. همچنین پیشنهاد کردند:
- ساعات صبح بیشتر به فقه و اصول اختصاص یابد.
- آموزشهای تخصصی در نوبت بعدازظهر دنبال شود.
- از افزایش غیرضروری تعطیلات آموزشی جلوگیری شود.
- برای تربیت علمی و منظم طلاب، برنامهریزی دقیقتری صورت گیرد.
در بخش دیگری از سخنان، ایشان تبلیغ و وعظ را یکی از ارکان مهم فعالیت حوزه دانستند. از نگاه ایشان، تولید دانش دینی زمانی به نتیجه اجتماعی میرسد که این معارف به زبان قابل فهم در اختیار مردم قرار گیرد؛ ازاینرو، مبلغان حلقه اتصال میان دانش حوزوی و جامعه هستند و باید برای آموزش و توانمندسازی آنان برنامهریزی جدی صورت گیرد.
ضرورت توسعه ارتباطات علمی
آیتالله سبحانی همچنین بر گسترش ارتباط حوزههای علمیه با مراکز علمی و حوزوی جهان تأکید کردند. پیشنهاد ایشان، برگزاری سالانه همایشهایی با موضوعات علمی و کمتنش و حضور پژوهشگران داخلی و خارجی است تا زمینه گفتوگوی علمی و همکاریهای مشترک فراهم شود.
موضوعاتی همچون «رب»، «اله»، «عبادت»، «بدعت» و «احکام سفر» از جمله محورهایی معرفی شدند که میتوانند زمینه پژوهش مشترک میان اندیشمندان مذاهب و مراکز علمی مختلف را فراهم کنند.
در مجموع، تأکید اصلی این سخنان بر ایجاد توازن میان آموزش پایه، تخصصگرایی، تبلیغ دینی و تعاملات علمی بینالمللی و هدایت همه این ظرفیتها در مسیر تقویت رسالت علمی و اجتماعی حوزههای علمیه است.
